दिप्ती चौधरी
…तर मंडळी आम्ही अमेरिकेत मस्त रुळलो आहोत, असे वाटत असतानाच मोठ्ठा प्रश्न आम्ही आमच्या घरच्यांपुढे उभा केला!
एक दिवस माझे आणि दनूचे जोरदार भांडण झाले, त्यात त्याला मी पुरता आडवा केला. तो जाऊन फायर प्लेसच्या वर चिमणीत जाऊन लपला. पण काही तासांनी बाहेर आला आणि सारे ठीक झाले. तेव्हा आमचे पप्पा ऑफिसच्या कामानिमित्त एक आठवडा बाहेर होते आणि दिदी तिच्या कॉलेजच्या हॉस्टेलमध्ये. कदाचित, यामुळे पिदूचे डोके सटकले असेल, असे वाटून आईने सोडून दिले.
पण पुढच्याच रविवारी आमच्या नवीन शेजाऱ्यांच्या मुली अंगणात खेळत होत्या. गावभवानी डेजी नेहमीप्रमाणे गाव उंडारून परतताना त्यांच्याबरोबर खेळायची. नवीन असल्याने ही नक्की कोणाची, हा शोध लावायला या आगाऊ कार्ट्या डेजीला बरोबर घेऊन गल्लीतल्या प्रत्येक घरात दार ठोठावत निघाल्या. त्यांनी आमचे दार वाजवले आणि पप्पांनी दार उघडून ही आमची नाही, समोरच्या॑ची आहे, इतकेच थोडक्यात सांगितले; पण ती काही मिनिटं दरवाजात समोर डेजी आणि पप्पांच्या मागे मी असे आमने सामने आलो…
दार बंद झाल्यावर मी तसा ठीक होतो, पण थोड्या वेळाने दनू समोर आला आणि मी त्याच्यावर जीव खाऊन हल्ला केला… आणि दनू जो चिमणीमध्ये जाऊन लपला तो दोन दिवस तिथेच. मला दुसऱ्या खोलीत जेमतेम डांबल्यानंतरच तो बाहेर येऊ शकत होता.
हेही वाचा – आता तर दिदीने फतवा काढला…
या घरात आल्यानंतर दनूने काही दिवसांतच फायर प्लेसच्या वर चिमणीच्या तळाशी असलेली जाळी हेरली. तिथे तो अक्षरशः अंतर्धान पावत असे… त्याने डोकावून बघितले तरच तो दिसायचा, नाहीतर त्याच्यापर्यंत कोणी पोहोचू शकत नसे. तो सुरुवातीला एक दिवस काळाकुट्ट होऊन अवतरला, तेव्हा हा शोध आई आणि पप्पांना लागल, त्याचे गुप्त ठिकाण कळले! तिथे अडकेल, वरती गेला तर पळेल किंवा त्या काजळीचा त्रास होईल म्हणून पप्पानी खूप प्रकारे फायर प्लेस बंद करायचे प्रयत्न केले; पण हा कुठून तरी मार्ग काढून तिथे जायचा, आई गमतीने दनू विरुद्ध पप्पा असा फायर प्लेस सामना म्हणायची… आणि बऱ्याच प्रयत्नानंतरही पप्पांचा स्कोअर शून्यच होता; तेव्हा तो नाद त्यांनी सोडला… आणि दनूही नेहमी नाही, पण कधी घाबरला तरच थोडावेळ लपायचा.
पण आता त्याला तिथे दिवसच्या दिवस ठेवणे योग्य नव्हते. त्याला बाहेर काढून कुठल्याही खोलीत जिथे खाणे-पाणी आणि लिटर ठेवता येईल, अशी सोय करणे भाग होते.
शेवटी टीव्हीचा मोठ्ठा बॉक्स गॅरेजमधून आणून ठेवला आणि मला खालच्या बेडरूममध्ये बंद केल्यावर जेव्हा दनू बाहेर आला तेव्हा पटकन फायर प्लेस बंद केले. पण त्यामुळं तो अजूनच घाबरला आणि वरच्या मजल्यावर असलेल्या सोफ्याखाली लपला… थोड्या वेळाने तिथून निघून त्याने दिदीच्या खोलीत पलंगाखाली कोपऱ्यात लपायची जागा केली. लगेच दरवाजा बंद करून त्याचे खाणे, पाणी आणि लिटर बॉक्स अशी सोय त्या खोलीत करण्यात आली.
पण आम्हा दोघांच्या संबंधात काही सुधारणा होत नाही, हे बघून आईने प्रथम आमच्या डॉक्टरांना फोन लावला… तिनेही पहिला मार्ग म्हणजे डोकं शांत करणारे औषध लिहून दिले… आणि दोन भांडणारी मांजरे किंवा नवीन मांजरे यांना कशा प्रकारे एकमेकांची सवय करावी, याची शास्त्रशुद्ध पद्धत सांगितली…
हेही वाचा – अखेर आम्ही अमेरिकेला पोहोचलो!
खरे तर दनू वयाने माझ्यापेक्षा मोठा आणि मला त्यानेच वाढवले, पण स्वभाव अगदी मवाळ! या उलट मी, त्यामुळे नेहमी माझी दादागिरी असायची, पण आता मात्र जरा जास्तच झाले होते.
अचानक वागण्यात बदल झाला तर, प्रथम काही शारीरिक त्रास नाही ना, हे तपासून पाहावे. काहीच दिवस आधी vaccinationसाठी डॉक्टरांकडे भेट आणि तपासणी झाली होती, त्यामुळे आधी डॉक्टरांना फोन केला.
आमची डॉक्टर अमेरिकेतील असली तरी, मूळची भारतातील, त्यातून मुंबईची! त्यामुळे तिला आमचा विशेष लळा… गाववाले पडलो ना आम्ही! शारीरिक काही व्याधी नाही आणि अचानक आक्रमक झाला असेल तर, त्याचे कारण बहुदा डेजी असावी, असे तिचे मत पडले. जरी दोघांचेही ऑपरेशन झाले असले तरी वासामुळे डोके सटकू शकते, असे सांगून तिने काय करायचे, याची क्रमवार माहिती दिली. यामध्ये काही मांजरांच्या स्वभावानुसार, त्यांच्या प्रतिक्रियानुसार आपण अंदाज घेत पुढचे पाऊल टाकावे.
- सर्वप्रथम भांडणाऱ्या माऊ पूर्णपणे वेगळ्या कराव्या. दोन खोल्यांमध्ये दोघे. दोघांचा अजिबात संपर्क नसावा
- हळूहळू एकमेकांच्या वापरलेल्या वस्तू – जसे चादरी, खेळ… ज्याला त्या माऊचा वास येतो, असे एकमेकांना द्यावे. म्हणजे वास स्वीकारायची तयारी होते.
- नंतर मधे अडसर ठेवून एकमेकांना सामोरे आणायचे. एकमेकांपर्यंत पोहोचणार नाहीत, याची काळजी घ्यावी. सुरुवात बंद दरवाजापासूनच करावी.
- दरवाजा बंद असला तरी दाराखालून खेळ, ट्रीट सरकवून, त्यात गुंतवून त्यावेळी भांडण करणार नाही, असे बघावे. म्हणजे, जवळ अस्तित्व जाणावे, पण खेळ किंवा ट्रीटमुळे दुसऱ्या माऊसोबत आनंदी आठवणी जोडल्या जाव्या.
- दरवाजा उघडून आता जाळीचा अडसर ठेवायचा; म्हणजे आता एकमेकांना दिसू शकतात पण पोहचू शकत नाही! बहुदा खाण्याच्या वेळीच समोर आणावे. दोघांचे खाणे जाळीच्या दोन बाजूला दूर ठेवत जावे.
- हळूहळू अंतर कमी करत जावे आणि शेवटी जाळी काढूनही दुसऱ्याकडे दुर्लक्ष करून आपापले खाणे संपवले आणि आपल्या मार्गाने चालते झाले की, तुम्ही जिंकला!
त्यातूनही काही निष्पन्न झाले नाही झाले तर, मात्र cat behavior specialist यांनाच बोलवा, असे तिने सुचवले.
कित्ती सोप्प आहे ना!
आमच्या आईला पण वाटलं… यात काय भांडण एका आठवड्यात संपेल… पण कसलं काय…
हेही वाचा – अश्रू भरल्या डोळ्यांनी आईने केले टाटा…
क्रमश:
(पिदू या बोक्याची आत्मकथा)
diptichaudhari12@gmail.com
